คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1650/2525

1โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราว ต่อมาจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่ได้กระทำผิด และไม่จ่ายค่าชดเชยตามกฎหมาย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยพร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์

2จำเลยให้การว่า โจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวทำงานไม่ติดต่อกัน จำเลยจ้างมาทำงานเฉพาะเวลามีงานให้ทำโดยได้แจ้งขอคนงานไปที่กรมแรงงานศาลแรงงานกลาง

3พิพากษายกฟ้องโจทก์ที่ 2, ที่ 3 อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า

4คดีมีปัญหาว่าโจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวของจำเลยมีกำหนด 154 วัน โจทก์มีสิทธิได้รับค่าชดเชยหรือไม่ พิเคราะห์แล้วตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2515 ข้อ 75 วรรคแรก กำหนดว่า ให้ลูกจ้างชั่วคราวซึ่งทำงานติดต่อกันเกินหนึ่งร้อยยี่สิบวัน โดยรวมวันหยุดวันลา และวันที่นายจ้างสั่งให้หยุดงานเพื่อประโยชน์ของนายจ้าง มีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำนับตั้งแต่วันทำงานที่เกินหนึ่งร้อยยี่สิบวันเป็นต้นไป หมายความว่า ลูกจ้างชั่วคราวจะมีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำหรือลูกจ้างชั่วคราวจะมีฐานะเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำตั้งแต่วันทำงานที่เกินหนึ่งร้อยยี่สิบวันเป็นต้นไป เช่นสิทธิของลูกจ้างประจำจะได้ค่าชดเชยจะต้องทำงานติดต่อกันครบหนึ่งร้อยยี่สิบวัน เมื่อลูกจ้างชั่วคราวเปลี่ยนฐานะมามีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำก็จะต้องทำงานในฐานะลูกจ้างประจำจนครบหนึ่งร้อยยี่สิบวันจึงจะมีสิทธิได้รับค่าชดเชยมิได้หมายความว่าเมื่อลูกจ้างชั่วคราวทำงานติดต่อกันเกินหนึ่งร้อยยี่สิบวันแล้วจะมีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำตั้งแต่วันเข้าทำงาน หรือเปลี่ยนฐานะมามีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำตั้งแต่วันเริ่มเข้าทำงาน โจทก์ทำงานติดต่อกันตั้งแต่วันที่มีสิทธิหรือมีฐานะเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำยังไม่ครบหนึ่งร้อยยี่สิบวัน โจทก์จึงยังไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้ว

5พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1650/2525นางสาวดาราวันย์ ตุลาธน กับพวกโจทก์บริษัทเยนเนสโก้ จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 2, ข้อ 46(1), ข้อ 75 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 6) ลงวันที่ 31กรกฎาคม พ.ศ.2521 ข้อ 2ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่16 เมษายน 2515 ข้อ 75 วรรคแรก มิได้หมายความว่าเมื่อลูกจ้างชั่วคราวทำงานติดต่อกันเกินหนึ่งร้อยยี่สิบวันแล้วจะมีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำตั้งแต่วันเริ่มเข้าทำงานแต่หมายความว่าลูกจ้างจะมีฐานะเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำตั้งแต่วันทำงานที่เกินหนึ่งร้อยยี่สิบวันเป็นต้นไปโจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวจำเลยรวม 154 วันจึงออกจากงานแสดงว่าโจทก์ทำงานในฐานะลูกจ้างประจำยังไม่ครบหนึ่งร้อยยี่สิบวันโจทก์จึงยังไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชย

6โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราว ต่อมาจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่ได้กระทำผิด และไม่จ่ายค่าชดเชยตามกฎหมาย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยพร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์

7จำเลยให้การว่า โจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวทำงานไม่ติดต่อกัน จำเลยจ้างมาทำงานเฉพาะเวลามีงานให้ทำโดยได้แจ้งขอคนงานไปที่กรมแรงงานศาลแรงงานกลาง

8พิพากษายกฟ้องโจทก์ที่ 2, ที่ 3 อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า

9คดีมีปัญหาว่าโจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวของจำเลยมีกำหนด 154 วัน โจทก์มีสิทธิได้รับค่าชดเชยหรือไม่ พิเคราะห์แล้วตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2515 ข้อ 75 วรรคแรก กำหนดว่า ให้ลูกจ้างชั่วคราวซึ่งทำงานติดต่อกันเกินหนึ่งร้อยยี่สิบวัน โดยรวมวันหยุดวันลา และวันที่นายจ้างสั่งให้หยุดงานเพื่อประโยชน์ของนายจ้าง มีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำนับตั้งแต่วันทำงานที่เกินหนึ่งร้อยยี่สิบวันเป็นต้นไป หมายความว่า ลูกจ้างชั่วคราวจะมีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำหรือลูกจ้างชั่วคราวจะมีฐานะเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำตั้งแต่วันทำงานที่เกินหนึ่งร้อยยี่สิบวันเป็นต้นไป เช่นสิทธิของลูกจ้างประจำจะได้ค่าชดเชยจะต้องทำงานติดต่อกันครบหนึ่งร้อยยี่สิบวัน เมื่อลูกจ้างชั่วคราวเปลี่ยนฐานะมามีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำก็จะต้องทำงานในฐานะลูกจ้างประจำจนครบหนึ่งร้อยยี่สิบวันจึงจะมีสิทธิได้รับค่าชดเชยมิได้หมายความว่าเมื่อลูกจ้างชั่วคราวทำงานติดต่อกันเกินหนึ่งร้อยยี่สิบวันแล้วจะมีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำตั้งแต่วันเข้าทำงาน หรือเปลี่ยนฐานะมามีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำตั้งแต่วันเริ่มเข้าทำงาน โจทก์ทำงานติดต่อกันตั้งแต่วันที่มีสิทธิหรือมีฐานะเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำยังไม่ครบหนึ่งร้อยยี่สิบวัน โจทก์จึงยังไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้ว

10พิพากษายืน(สมศักดิ์ ปาลวัฒน์วิไชย-ขจร หะวานนท์-สมบูรณ์ บุญภินนท์)แหล่งที่มากองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนกหมายเลขคดีดำศาลฎีกาหมายเลขคดีดำศาลชั้นต้นหมายเลขคดีแดงศาลชั้นต้นหมายเหตุคำพิพากษา:

11โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราว ต่อมาจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่ได้กระทำผิด และไม่จ่ายค่าชดเชยตามกฎหมาย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยพร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์

12จำเลยให้การว่า โจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวทำงานไม่ติดต่อกัน จำเลยจ้างมาทำงานเฉพาะเวลามีงานให้ทำโดยได้แจ้งขอคนงานไปที่กรมแรงงานศาลแรงงานกลาง

13พิพากษายกฟ้องโจทก์ที่ 2, ที่ 3 อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า

14คดีมีปัญหาว่าโจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวของจำเลยมีกำหนด 154 วัน โจทก์มีสิทธิได้รับค่าชดเชยหรือไม่ พิเคราะห์แล้วตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2515 ข้อ 75 วรรคแรก กำหนดว่า ให้ลูกจ้างชั่วคราวซึ่งทำงานติดต่อกันเกินหนึ่งร้อยยี่สิบวัน โดยรวมวันหยุดวันลา และวันที่นายจ้างสั่งให้หยุดงานเพื่อประโยชน์ของนายจ้าง มีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำนับตั้งแต่วันทำงานที่เกินหนึ่งร้อยยี่สิบวันเป็นต้นไป หมายความว่า ลูกจ้างชั่วคราวจะมีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำหรือลูกจ้างชั่วคราวจะมีฐานะเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำตั้งแต่วันทำงานที่เกินหนึ่งร้อยยี่สิบวันเป็นต้นไป เช่นสิทธิของลูกจ้างประจำจะได้ค่าชดเชยจะต้องทำงานติดต่อกันครบหนึ่งร้อยยี่สิบวัน เมื่อลูกจ้างชั่วคราวเปลี่ยนฐานะมามีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำก็จะต้องทำงานในฐานะลูกจ้างประจำจนครบหนึ่งร้อยยี่สิบวันจึงจะมีสิทธิได้รับค่าชดเชยมิได้หมายความว่าเมื่อลูกจ้างชั่วคราวทำงานติดต่อกันเกินหนึ่งร้อยยี่สิบวันแล้วจะมีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำตั้งแต่วันเข้าทำงาน หรือเปลี่ยนฐานะมามีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำตั้งแต่วันเริ่มเข้าทำงาน โจทก์ทำงานติดต่อกันตั้งแต่วันที่มีสิทธิหรือมีฐานะเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำยังไม่ครบหนึ่งร้อยยี่สิบวัน โจทก์จึงยังไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้ว

15พิพากษายืน ดูฉบับย่อฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมายคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1650/2525นางสาวดาราวันย์ ตุลาธน กับพวกโจทก์บริษัทเยนเนสโก้ จำกัดจำเลย ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 2, ข้อ 46(1), ข้อ 75 ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 6) ลงวันที่ 31กรกฎาคม พ.ศ.2521 ข้อ 2ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่16 เมษายน 2515 ข้อ 75 วรรคแรก มิได้หมายความว่าเมื่อลูกจ้างชั่วคราวทำงานติดต่อกันเกินหนึ่งร้อยยี่สิบวันแล้วจะมีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำตั้งแต่วันเริ่มเข้าทำงานแต่หมายความว่าลูกจ้างจะมีฐานะเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำตั้งแต่วันทำงานที่เกินหนึ่งร้อยยี่สิบวันเป็นต้นไปโจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวจำเลยรวม 154 วันจึงออกจากงานแสดงว่าโจทก์ทำงานในฐานะลูกจ้างประจำยังไม่ครบหนึ่งร้อยยี่สิบวันโจทก์จึงยังไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชย

16โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราว ต่อมาจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยโจทก์ไม่ได้กระทำผิด และไม่จ่ายค่าชดเชยตามกฎหมาย ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยพร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์

17จำเลยให้การว่า โจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวทำงานไม่ติดต่อกัน จำเลยจ้างมาทำงานเฉพาะเวลามีงานให้ทำโดยได้แจ้งขอคนงานไปที่กรมแรงงานศาลแรงงานกลาง

18พิพากษายกฟ้องโจทก์ที่ 2, ที่ 3 อุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า

19คดีมีปัญหาว่าโจทก์เป็นลูกจ้างชั่วคราวของจำเลยมีกำหนด 154 วัน โจทก์มีสิทธิได้รับค่าชดเชยหรือไม่ พิเคราะห์แล้วตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2515 ข้อ 75 วรรคแรก กำหนดว่า ให้ลูกจ้างชั่วคราวซึ่งทำงานติดต่อกันเกินหนึ่งร้อยยี่สิบวัน โดยรวมวันหยุดวันลา และวันที่นายจ้างสั่งให้หยุดงานเพื่อประโยชน์ของนายจ้าง มีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำนับตั้งแต่วันทำงานที่เกินหนึ่งร้อยยี่สิบวันเป็นต้นไป หมายความว่า ลูกจ้างชั่วคราวจะมีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำหรือลูกจ้างชั่วคราวจะมีฐานะเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำตั้งแต่วันทำงานที่เกินหนึ่งร้อยยี่สิบวันเป็นต้นไป เช่นสิทธิของลูกจ้างประจำจะได้ค่าชดเชยจะต้องทำงานติดต่อกันครบหนึ่งร้อยยี่สิบวัน เมื่อลูกจ้างชั่วคราวเปลี่ยนฐานะมามีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำก็จะต้องทำงานในฐานะลูกจ้างประจำจนครบหนึ่งร้อยยี่สิบวันจึงจะมีสิทธิได้รับค่าชดเชยมิได้หมายความว่าเมื่อลูกจ้างชั่วคราวทำงานติดต่อกันเกินหนึ่งร้อยยี่สิบวันแล้วจะมีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำตั้งแต่วันเข้าทำงาน หรือเปลี่ยนฐานะมามีสิทธิเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำตั้งแต่วันเริ่มเข้าทำงาน โจทก์ทำงานติดต่อกันตั้งแต่วันที่มีสิทธิหรือมีฐานะเช่นเดียวกับลูกจ้างประจำยังไม่ครบหนึ่งร้อยยี่สิบวัน โจทก์จึงยังไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้ว

20พิพากษายืน